Dziewiętnastoletni Hartmut, student muzykologii, odmawia służby wojskowej. Jako służbę zastępczą wybiera pracę z dziećmi upośledzonymi.
Przez dziesięć lat Kaj odmawia jedzenia. Przez dziesięć lat nie mówi. Przez dziesięć lat reaguje na otoczenie agresją. W ciągu kilku miesięcy miłość i wytrwałość Hartmuta przełamują barierę wrogości. Kaj wraca do życia. Jest to wielki tryumf miłości i głębokiego humanizmu.